سیستم حمل و نقل کانادا

سیستم حمل و نقل کانادا

سرزمین وسیع کانادا و پراکندگی مردم در آن، به شبکه حمل و نقل مؤثری برای انتقال مردم و کالاها به نقاط مختلف کشور و حمل کالا‌های کانادایی به نقاط مختلف کشور و حمل کالاهای کانادایی به بازارهای بین‌المللی، نیاز دارد.

این کشور به منظور ایجاد این شبکه، بر موانع طبیعی بسیاری که در راه حمل و نقل وجود داشته غلبه کرده است؛ در زمستان‌های برفی باید به طور مداوم، سطح جاده‌ها، فرودگاه‌ها و ریل‌ها پاک شود و در بسیاری از مناطق، راه‌های آبی، فقط در طول تابستان، باز است. کوه‌ها، مناطق وسیع توندرا و تایگا، جنگل‌های تقریباً نفوذ ناپذیر و هوای سرد، مهارت مهندسان و سازندگان را به چالش می‌کشد؛ اما به رغم وجود این موانع، کانادا سیستم حمل و نقل خود را گسترش داده است.

ساکنان اولیه کانادا برای حمل و نقل، بیشتر به رود خانه‌ها و دریاچه‌ها متکی بوده‌اند. جاده‌سازی و رواج اتومبیل در قرن بیستم آغاز شد. امروزه کانادا یکی از بهترین شبکه‌های بزرگ‌راهی جهان را دارد.

حدود 600/415، کیلومتر جاده آسفالت و 700/626، کیلومتر جاده غیر آسفالت (رتبه ششم جهان از این نظر) در سراسر کانادا وجود دارد. بزرگراه ترانس کانادا که در سال 1962، تکمیل شد طولانی ترین بزرگراه ملی با طول 7821 کلیومتر در جهان است.

خط آهن کانادا در سال 1836، با طول 26 کیلومتر در کبک تأسیس شد کانادا دو سیستم راه‌آهن دارد؛ سیستم راه‌آهن ملی کانادا که یک سیستم دولتی است و راه‌آهن پاسفیک کانادا که شرکت سهامی است. مجموع طول خط آهن در سال 2008، چهل‌وهشت هزار کیلومتر بود (رتبه ششم در جهان از این نظر).

در اواخر قرن نوزدهم، دو دولت آمریکا و کانادا مذاکره بر سر کمک به توسعه کانال‌های سنت‌لورنس را آغاز کردند. سیستم کشتی‌رانی سنت‌لورنس_ گریت‌لیکز به طول 3769 کیلومتر از خلیج سنت‌لورنس به مرکز قاره کشیده شده است. این راه آبی که در سال 1956 تأسیس شد، سهم بزرگی در توسعه صنعتی داشته است و به کانادا کمک کرده بزرگترین صادر کننده غلات جهان شود و هزینه حمل و نقل مواد اولیه را نیز کاهش داده است. راه آبی سنت‌لورنس، طولانی‌ترین کانال جهان است. کانادا 25 بندر بزرگ و حدود 650 بندر کوچک دارد. اکثر بندرهای بزرگ در شرق و غرب سواحل در طول راه‌آبی سنت‌لورنس قرار دارند.

اکثر این بنادر، به جز بنادر ساحل اقیانوس آرام و بندر هالیفاکس و سنت‌جان در ساحل اقیانوس اطلس، در زمستان به علت یخ‌بندان، قابل استفاده نیستند. صنعت هواپیمایی کانادا در طول 30 سال گذشته بسیار توسعه یافته است.

هواپیمایی کانادا به مرکزیت کالگری با در اختیار داشتن بیش از 200 هواپیما، بزرگترین خط‌هوایی کانادا است که یک شبکه وسیع از مسیر‌های داخلی و بین‌المللی تشکیل داده است.

حمل و نقل هوایی، به خصوص در بخش شمالی کشور، به دلیل پراکنده بودن مردم این سرزمین و نبودن جاده و راه‌آهن و همچنین محدود بودن امکان استفاده از حمل و نقل دریایی به فصل تابستان، بسیار مهم است. این کشور به طور کلی 1343 فرودگاه دارد. طبق آمار سال 2020، پر ترددترین فرودگاه‌های کانادا به ترتیب، فرودگاه لستربی، پیرسون، در تورنتو با جابه‌جایی 831/334/32 مسافر، فرودگاه ونکوور با جابه‌جایی459/852/17، مسافر، فرودگاه کالگری با جابه‌جایی 893/506/12، مسافر ترودتئو و میرابل در مونترال با جابه‌جایی843/379/12 مسافر است.

همچنین ببینید

برنامه مهاجرتی قلمرو سرزمین‌های شمالی

برنامه مهاجرتی قلمرو NWT

بین دو قلمرو یوکان و نوناووت، قلمرو سرزمین های شمال غربی (NWT) نامی است که …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *